Met de wethouder in de Tweebosbuurt: ‘Als je goed kijkt, zie je de ratten lopen’

 

Is de sloop van de Rotterdamse Tweebosbuurt rechtvaardig? Ja, zegt wethouder Bas Kurvers. ‘Mensen met een bredere portemonnee horen er óók bij.’

Peter Groenendijk 25-05-19

,,Lekkere plek heb je uitgekozen’', zegt Bas Kurvers. Op zijn verzoek vindt het interview plaats in de Tweebosbuurt zelf. Het is een bankje in de Tweebosbuurt geworden, maar dat blijkt onder de vogelpoep te zitten. Ernaast heeft net iemand z’n halve huisraad op de stoep gedropt: planken, dekens, dozen vol ongeopende post en een kapotte spiegel.

Het is deze buurt die, als het aan de wethouder Bouwen en Wonen ligt, volgend jaar wordt gesloopt. 535 sociale huurwoningen verdwijnen en 374 nieuwe, vooral duurdere woningen komen ervoor in de plaats. Het overgrote deel van de huidige bewoners moet op zoek naar een nieuwe woning, buiten hun eigen buurt. ,,Ik vind echt dat we hier iets moeten doen’’, zegt Kurvers. ,,Ik snap dat het onzekerheid geeft, maar als wethouder heb ik ook een verantwoordelijkheid. Sommige huizen zien er van buiten goed uit, maar als je goed kijkt, zie je de ratten gewoon lopen. Dan zeg ik: dit kan niet. Hier moeten gewoon betere huizen komen.’’

We worden aangeklampt door Jim, die op zijn Crocs zijn hond uitlaat. ,,Ben jij wethouder? Te gek!’' Jim woont op Katendrecht, maar kent deze buurt goed, en begint te praten over de 80-jarige mevrouw Pelger. Die woont sinds haar geboorte in 1939 in de Tweebosbuurt, maar moet nu verhuizen. En dat vindt ze vreselijk.

,,Ik ken haar’', zegt Kurvers. ,,Ze zei in een vergadering tegen ons: besluit met je hoofd, maar ook met je hart. Dat vond ik goed. Daarom moeten we ook de verantwoordelijkheid nemen om goed voor deze mensen te zorgen.’’

Veel van deze mensen zeggen: mijn leven ligt hier, ik wil hier niet weg.

Jim knikt. ,,Ja, zo is het.’’
Kurvers: ,,Voor die mensen geldt: je weet wat je hebt, niet wat je krijgt. Veel van deze huizen voldoen niet meer aan de eisen van deze tijd. Die meneer in jullie serie die nu in Zuidwijk woont, weet dat nu: zijn leven is beter geworden. En er zijn meer mensen die zeggen: dit is mijn ticket om uit deze buurt weg te komen.’’

Mevrouw Pelger leeft hier vanaf haar geboorte, leerde alle nieuwe buren Nederlands omdat niemand anders het deed. En aan het eind van haar leven zegt de stad: u moet hier weg.

Jim: ,,Niet normaal. Zo’n lieve vrouw.’’
Kurvers: ,,We gaan een andere wijk bouwen. We willen geen afscheid nemen van mevrouw Pelger. Alleen: het is wikken en wegen. Je hebt te maken met deze mensen, maar ook met het grotere belang, dat van de wijk en de stad. En dan liggen hier gewoon kansen voor het realiseren van een nieuwe buurt. Verhuizen uit een slecht huis is soms nodig.’'

 

Kurvers begint over zijn vrienden met wie hij op Zuid op de middelbare school zat. ,,De helft woont nu in Barendrecht, of Lansingerland, maar niet in Rotterdam. En dat is doodzonde. 69 procent van de huizen op Zuid is sociale voorraad. En dat betekent voor Rotterdammers die het beter krijgen dat er te weinig huizen zijn. We willen die stad meer in balans brengen. Dat past ook in de doelen van het Nationaal Programma Rotterdam-Zuid.’’

Op de lege stukken grond naast deze buurt worden de komende jaren al 600 koophuizen gebouwd. Is dat niet genoeg balans?

,,Dat moet je breder zien. Kijk, Rotterdam is een werkstad en de mensen die hier wonen, horen er gewoon bij. Maar mensen met een iets bredere portemonnee horen er óók bij. Dat is het genuanceerde verhaal. Nu hebben we te maken met emoties. Daar tegenover staat een mooi plan, maar dat staat alleen nog maar op papier. Er worden trouwens ook 90 woningen gerenoveerd in de buurt, en er komt een nieuw blok met 130 sociale huurwoningen, juist voor deze groep.’’

Dat blok staat er pas in 2022, twee jaar na de sloop. Daar hebben de huidige bewoners niks aan.

,,Het ingewikkelde met deze bouwprojecten is dat het van lange adem is. Inderdaad, veel bewoners willen nog steeds in deze buurt blijven. Een deel is ook echt afhankelijk van mantelzorgers in de buurt. Dat proberen we te regelen, door ze bij elkaar in de buurt te laten wonen. Maar dat het ingrijpend is, dat neem ik niet weg.’’

Hier tegenover wonen Henk en Lies. Die zijn ziek, willen blijven, maar zoeken met tegenzin naar een ander huis. Nu worden ze voor de rechter gesleept omdat ze niet snel genoeg zoeken. Is dat nou hoe een stad met z’n burgers om moet gaan?

Jim: ,,Henkie ken ik ook. Triest verhaal, man.’’
Kurvers: ,,Ik vind het heel moeilijk om op zulke individuele gevallen in te gaan, eerlijk gezegd.’’

Dit is niet individueel. Wij horen hier voortdurend zulke verhalen.

,,Ik vind het moeilijk om daar iets op te zeggen, omdat ik de casus niet ken. Elk verhaal heeft twee kanten. Het is vervelend dat het zo moet lopen. Mijn ambitie is om zo zorgvuldig mogelijk met mensen om te gaan.’’

Betalen de bewoners van deze buurt niet een veel te hoge prijs voor de ambities van de stad?

,,Dan krijg je weer het verhaal van het kleine leed en het grote verhaal, en dat zijn twee ongelijke grootheden. En dat maakt het verhaal ook zo moeilijk. Tegelijk heb je als stadsbestuur wel de taak om alle belangen af te wegen. Ik denk dat het ook a-sociaal zou zijn om weg te kijken als hier problemen zijn, en huizen te laten staan die niet meer voldoen.’’

Die kun je ook opknappen. Er is heel lang niks aan deze huizen gedaan.

,,Dat weet ik niet, dan ga je heel erg de techniek in. Het is niet te pinpointen op één element, maar we maken als stadsbestuur echt een brede afweging.’’

Dit is het begin van de uitvoering van de Woonvisie. Er komen veel meer van deze operaties.

,,Er is gewoon een overmaat aan slechte sociale woonruimte op Zuid, en een tekort aan andere ruimte. Onderdeel van het NPRZ is dat 35.000 van de 105.000 woningen op Zuid worden aangepakt in de komende twintig jaar. En dat gaan we langzaam realiseren. We investeren in onderwijs en werk, maar dan moet je ook investeren in de fysieke omgeving. En ik denk dat je als stad trots mag zijn dat je dit soort investeringen doet op Zuid.’’

Maar hoe kunt u spreken van trots als 500 gezinnen gedwongen hun buurt uit moeten?

,,Dat vind ik niet eerlijk. Ik zeg: trots dat je zoveel investeert, dat we zoveel doen om Zuid beter te maken. Dáár mag je trots op zijn.’’

 

s het doel om de bewoners van Zuid succesvoller te laten zijn, of om meer succesvolle mensen naar Zuid te trekken?

,,Allebei. We investeren veel in werk en onderwijs en dat gaat wel degelijk over mensen die hier wonen. Maar ik ken heel veel mensen die uit Rotterdam vertrokken zijn omdat er voor hun te weinig huizen zijn. Ik wil die mensen óók aanbieden dat ze in de stad kunnen blijven. Dus mijn antwoord is niet zo zwart-wit als de vraag. We willen in deze collegeperiode 18.000 woningen bouwen in de stad, daar is behoefte aan, op elke verjaardag hoor je hoe moeilijk het is om in de stad een huis te vinden. Dat is de andere kant van het verhaal.’’

Negen maanden na de eerste aankondiging worden de eerste bewoners gedagvaard. En de sociale huurwoningen in de buurt zullen nog lang niet klaar zijn als hier al gesloopt wordt. Gaat deze operatie niet veel te snel?

,,Mijn algemene beeld is dat Vestia z’n best doet om mensen te helpen aan een nieuwe woning. Maar wordt er bij je aangebeld en je krijgt die boodschap, en je wilt niet weg, dan is dat wat anders. Dan moet je dat allemaal een plekje geven. Mijn oproep aan die mensen is: ga dat gesprek met Vestia aan. De wijk gaat veranderen, dat gaat echt door, dus geef zelf aan wat je hierna wilt. Dat is de enige manier om uit de onzekerheid te komen.’’

Dit is aflevering 9 in een serie over de Rotterdamse Tweebosbuurt, die plaats moet maken voor het nieuwe Rotterdam. Reageren? Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.