Vissen in een te kleine vijver:
het dreigende woningtekort

De Federatie Opvang maakt zich grote zorgen over de huisvesting van lagere inkomensgroepen in Nederland. ‘Het risico op dakloosheid neemt toe’, meldt de Federatie.
De Tweede Kamer ziet de nood van de zaak en neemt via een motie een nationaal noodplan aan om minstens 15.000 betaalbare woningen per jaar te bouwen.
Stadszaken onderzoekt: waarom verliezen steeds meer mensen een dak boven hun hoofd?
Aan de toenemende dreiging voor mensen met een lager inkomen liggen twee oorzaken ten grondslag, schrijft de Federatie Opvang, de organisatie voor maatschappelijke opvang en beschermd wonen. Ten eerste nemen de huisvestingskosten gestaag toe, ten tweede is er simpelweg een tekort aan betaalbare woningen.

Niet genoeg daken

De Federatie meldt dat het tekort aan sociale huurwoningen tot 92.000 oploopt. Dit baseert zij op onderzoek van ABF research. Sinds de economische crisis in 2008 neemt de druk op de daklozenopvang flink toe.
De uitstroom is beperkt vanwege dit enorme tekort aan betaalbare (eensgezins)- woningen. Op dit moment zijn er 16.000 mensen die onnodig lang in een opvanginstelling wonen omdat zij niet door kunnen stromen. Hiervoor zijn nú 10.000 woningen nodig, meldt Karen van Brunschot senior projectleider bij Federatie Opvang. Maar dit is niet alles ‘We hebben te maken met tal van andere woningzoekenden met een beperkt inkomen.
De beddenreductie van GGZ met 30% en de afname van bejaardentehuizen brengt jongeren en ouderen in woningnood. Zij vissen allemaal in een te kleine vijver van woningaanbod’, zegt van Brunschot. Het aantal goedkope huurwoningen neemt af, terwijl de groep die deze nodig heeft toeneemt.

Stimulatie woningcorporaties

Corporaties worden niet gestimuleerd om extra te bouwen. Er blijkt te weinig investeringsruimte door de stijgende verhuurdersheffing en fiscale lasten. Bouw en onderhoudskosten stijgen sterker dan de inflatie en daarmee is de corporatiesector op een ‘procrustesbed’ gelegd, stelt hoogleraar woningmarkt Johan Conijn in het FD.

 

‘Niemand behoort op straat’

een Europese koepelorganisatie die dakloosheid bestrijdt, publiceerde deze maand een rapport waaruit blijkt dat slechts twee van de 28 EU landen slechter dan Nederland scoren op hoeveel bewoners relatief kwijt zijn aan hun huisvestingskosten. Het laat zien dat Nederlanders die in armoede leven, een steeds groter deel van hun inkomen aan huisvesting moeten uitgeven. Het gemiddelde Nederlandse huishouden dat in armoede leeft, spendeert meer dan 40% van haar inkomen aan wonen. Voor jongeren tussen de 18 en 24 jaar is dat 63%. ‘De kosten van huisvesting lopen uit de pas in vergelijking met de andere EU landen. Gezien de mate van welvarendheid zou Nederland niet onder aan de lijst moeten bungelen qua betaalbaarheid’, aldus de Federatie.

Nederlands bestuurslid bij FEANTSA Jules van Dam reageert op de situatie in Nederland. ‘In Nederland hebben we nog steeds veel daklozen, maar het is beter dan 20 jaar geleden. Het begon met een simpel statement ‘niemand behoort op straat' en wat geld.’ Hij geeft echter aan dat dit niet voldoende is, ‘We doen het heel slecht in de sociale huisvestingssituatie. Mensen in Amsterdam, Utrecht en andere grote steden moeten meer dan 10 jaar op een betaalbaar huis wachten.’

In plannen kan je niet wonen

‘Sommige steden maken al plannen om het tekort op te vullen, 1000 in Amsterdam, 500 in Utrecht. Dit zijn mooie initiatieven maar het is nodig dat plannen versneld worden uitgevoerd. In plannen kun je niet wonen immers’, zegt van Dam in zijn reactie. Toch vormen zich concrete plannen, nu de motie ‘concreet noodplan woningbouw’ door de Kamer heen is. Hierin hebben Kamerleden de regering verzocht een concreet noodplan woningbouw op te stellen om gemeenten, ontwikkelaars, investeerders en corporaties aan te zetten tot het realiseren van grote aantallen, ten minste 15.000 per jaar, aan extra tijdelijke of flexwoningen. Daarnaast verzoeken zij dat de regelgeving zo aangepast wordt dat woningen maximaal vijftien in plaats van tien jaar kunnen blijven staan. De Federatie ziet bovendien de afschaffing van de verhuurdersheffing door het Rijk als oplossing om corporaties meer financiële ruimte te geven.

Het goede voorbeeld

Gemeente Utrecht heeft de ‘Utrecht Pledge’ gezworen, dit is het 19e principe van de Europese Pijler voor Sociale Rechten. De gemeente stapt van nachtopvang af en gaat over op voorzieningen waar daklozen 24/7 kunnen blijven. Dit 19e principe stelt dat personen die dit nodig hebben, toegang krijgen tot sociale huisvesting of tot hoogwaardige hulp bij huisvesting. De Federatie denkt zelf aan creatieve oplossingen zoals het versneld realiseren van Tiny Houses en gemengd wonen met de toepassing van Housing First. Een bewezen methodiek voor individueel begeleid wonen voor mensen die dak- of thuisloos zijn.

 

Nieuwsbrief Bewonersgroep Tweebos

 

 

ALLEEN DE RECHTER KAN DE HUUR OPZEGGEN

BIJEENKOMST MET DE ADVOCAAT                              

 

Beste bewoners,                                                                                   .. januari 2019

 

Op dinsdag 29 januari 2019 om 19.30 uur in de speeltuin komt advocaat Ton Rhijnsburger ons antwoord geven op vragen over het plan van Vestia om de huurovereenkomsten te beëindigen.

 

Vestia heeft met brieven aan alle huurders in onze buurt de huur willen opzeggen per 1 januari 2020. Vestia vraagt u binnen zes weken te laten weten of u wel of niet akkoord bent met beëindiging van de huur.

Advies van de advocaten: reageer niet op deze brief van Vestia.

- Als u ja zou zeggen, zegt u het contract van uw huidige woning op voordat u een nieuwe woning heeft. Dat verzwakt uw positie enorm. 

- Als u nee zegt, dan loopt u veel minder risico, maar loopt u wel de kans dat Vestia u eruit pikt om een rechtszaak te beginnen.

Vol daarom de akkoord verklaring niet in, zet geen handtekening.

Als Vestia toch naar de rechter stapt, kunnen u en alle bewoners rekenen op de steun van de advocaten Rogier Scheltes en Ton Rhijnsburger.

De vergoeding die deze sociale advocaten in rekening brengen, zal voor iedereen betaalbaar blijven. Mede door de inzet van een speciaal steunfonds, waarmee de bewonersgroep afspraken heeft gemaakt.

Vestia zal waarschijnlijk doorgaan met pogingen om iedereen ja te laten zeggen tegen verhuizen.

Als u op aandringen van Vestia toch iets wil laten weten, ga dan in ieder geval niet akkoord. U verzwakt uw positie enorm door de huur van uw huidige woning op te zeggen als u geen nieuwe woning heeft.

 

Als Vestia haar dreigement met de rechter waarmaakt, kunt u rekenen op de steun van de advokaten Rogier Scheltens en Ton Rhijnsburger.

De vergoeding die deze sociale advocaten in rekening brengen zal voor iedereen betaalbaar blijven.

 

Vestia zal doorgaan met pogingen om iedereen ja te laten zeggen tegen verhuizen.

Advies van bewoners die al een gesprek hebben gevoerd:

Hou vast aan uw woonwensen.

Een voorbeeld. Vestia zegt: U moet verhuizen.

Bewoner: Mijn voorkeur blijft om in dit huis te blijven wonen.

Vestia: Dat kan niet.

Bewoner: Als dat uiteindelijk niet kan, wil ik direct doorverhuizen naar een nieuwbouw woning hier in de buurt.

Vestia: Dat kan niet.

Bewoner: Als blijkt dat er echt niet gewacht kan worden met de sloop, geef mij dan maar een goede (wissel)woning in de buurt voor de huur die ik nu betaal én een toewijzing in de nieuwbouw.

 

Heeft u vragen kom naar het spreekuur 

Spreekuur is er in de buurtwinkel, hoek Riebeekstraat/De la Reijstraat, elke zaterdag van15.00 uur tot 17.00 uur.

 

Bewonersgroep Tweebos

email: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Huurders Vestia in Bergpolder moeten huizen uit vanwege ingrijpende renovatie: ‘Dit is gewoon schandalig’

Karin van Etten, AD

Huurders van Vestia aan de Heemskerk-, De Kempenaer- en Talmastraat in Rotterdam-Bergpolder moeten hun woningen verlaten vanwege een grootschalige renovatie. Het gaat om in totaal 61 woningen uit de jaren 30. Dit heeft Vestia vanavond aan de huurders laten weten. Bij de bewoners sloeg het nieuws in als een bom. 

De werkzaamheden zijn zo ingrijpend dat het onverantwoord is om de huurders in hun woning te laten, volgens vestigingsmanager Gert den Ouden van Vestia. ,,Alle bewoners moeten verhuizen. De bewoners die zijn aangewezen op een sociale huurwoning krijgen een urgentieverklaring.‘’ 

 

De woningen worden volledig gestript en opnieuw opgebouwd. Ook worden de zolderverdiepingen omgebouwd tot zelfstandige woningen zodat dit 21 extra huizen oplevert. ,,Van 61 woningen gaan we naar 82 woningen, waarbij we 65 sociale huurwoningen krijgen en 17 huurwoningen in de vrije sector.‘’  De vernieuwde woningen zijn geschikt voor een- en tweepersoonshuishoudens.  

Opknappen

Ik begrijp wel dat Vestia de eigenaar is, maar hebben wij dan geen rechten?

Karin van Etten woont sinds 2001 aan de Talmastraat en is - net als haar buren - hevig geschrokken van de boodschap. ,,Dit is gewoon schandalig. Jarenlang is er weinig onderhoud aan de woningen gepleegd. Nu begrijpen we pas waarom. Ze gaan het allemaal in een keer opknappen en nu moeten wij eruit. Ik begrijp wel dat Vestia de eigenaar is, maar hebben wij dan geen rechten?‘’

Volgens Van Etten hebben meerdere bewoners al aangegeven niet te willen verhuizen. ,,Ik wil hier ook helemaal niet weg. Dit is een hele gewilde buurt. De woningen zijn weliswaar oud, maar ik woon hier heel fijn.‘’ 

Vestia gaat begin volgend jaar huisbezoeken afleggen en inventariseren wat de bewoners willen. ,,Een verhuizing roept  veel emoties op. Bij de huisbezoeken gaan we met de mensen in gesprek en zullen ook kijken naar de samenstelling van het gezin‘’, zegt woordvoerder Hanneke Klumpes van Vestia. ,,Mensen in een sociale huurwoning krijgen een urgentieverklaring. Ze hebben dan een jaar de tijd om een nieuwe woning te vinden.‘’ 

Woningnood

Volgens Klumpes zullen alle bewoners - ondanks de grote woningnood in Rotterdam - een nieuwe woning vinden. ,,Mocht het niet lukken, dan zullen wij de mensen hierin intensiever begeleiden. Er komen in de hele regio genoeg woningen beschikbaar.‘’ 

Klumpes denkt niet dat veel bewoners zullen terugkeren naar hun oude woning. ,,Een verhuizing is intensief. Wie eenmaal is verhuisd en daar naar tevredenheid woont, wil meestal niet meer terug.‘’ 

COLUMN ERDAL BALCI de Volkskrant

De term woningnood dekt de lading van dit drama al lang niet meer

28 januari 2019

Woningnood in Nederland is geen kwestie meer van lange wacht­tijden voor geschikte woongelegenheid, maar een rat die aan de autonomie van de burger knaagt. Het falende woonbeleid van de afgelopen decennia dwingt steeds meer Nederlanders om te kiezen uit meerdere kwaden: dakloosheid, afscheid van de stad en de sociale omgeving, intrekken bij familie, echtscheidingen uitstellen, enzovoort. Praktijken die de vrije individuen van de 21ste eeuw terugwerpen naar de omstandigheden en de cultuur van honderd jaar geleden.

 

De term ‘woningnood’ dekt de ­lading dan ook niet meer. In mijn ­eigen kennissenkring ben ik vaak ­getuige van de wanhoop van de mensen die vanwege het immense tekort aan huizen alles op alles moeten zetten om deel te kunnen blijven zijn van de steden waar ze zijn opgegroeid. Het probleem heeft zulke dramatische vormen aangenomen dat mensen jarenlang in hetzelfde huis wonen met hun ex-partners. Dertigers met kinderen gaan terug naar het huis van hun moeders. Ik zie mensen depressief worden, mensen die niet in hun eentje lijden, maar in hun val ook hun kinderen meenemen.

 

Onderzoek toont aan dat het aantal daklozen snel stijgt in Nederland. Telde Nederland in 2009 nog zeventienduizend daklozen, zeven jaar ­later was dat aantal opgelopen naar dertigduizend. Er zijn te weinig ­geschikte woningen en de huizen die in de grote steden vrijkomen, zijn niet te betalen voor jan modaal. Sociale huurwoningen zijn voor ­degenen die het geduld en de ­gezondheidssituatie hebben om op een nieuw tijdperk te wachten eer ze de sleutel krijgen van een nieuw stulpje. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de beste steden van ­Nederland in rap tempo in reservaten voor de allerrijksten veranderen. Voor de lagere inkomens zit er niets anders op dan naar elders verkassen of een extreem gevecht leveren voor het behoud van een bestaan in de stad. Ik ken zo’n vechter die na zijn scheiding al drie jaar in een schuur in Utrecht woont.

 

In een uitstekend stuk zet Anita Engbers, voorzitter van de Werkgroep Huurders van de PvdA, op de website van het platform Vrij Links uiteen hoe de keuze van de politiek om het probleem van woningnood over te laten aan de vrije markt dat probleem in de loop der jaren alleen maar erger heeft gemaakt. Engbers is een sociaal-democraat in hart en nieren en constateert met pijn in het hart dat de sociaal-democraten ­medeschuldig zijn aan deze ­impasse, omdat ze de plannen om de rol van de overheid bij de nieuwbouw van woningen steeds meer te beperken geen strobreed in de weg hebben gelegd. Corporaties hebben die zware taak gekregen, maar bleken te dunne schouders te hebben voor deze reusachtige materie, en nu zitten de lagere inkomens en de middenklasse in een verschrikkelijke verdrukking.

 

Ik ken een dame die drie uur per dag moet reizen omdat haar werk in Utrecht is en het huis dat betaalbaar is heel ver weg. De kar met eten voor de kleine patiënten duwt ze voort, met vermoeide ogen waarin je de zorgen ziet van de reis van anderhalf uur die ze voor de boeg heeft. De man die in de schuur woont, kwam ik in een winkelcentrum tegen. Hij hoestte opvallend veel die keer. Zijn het de sigaretten, of tocht het er te veel door de flinterdunne muren? Het lieve fotomodel met prachtige rode haren dat midden in een scheiding zit, woont tegenwoordig met haar twee kinderen in het kleine appartement van haar moeder. Op Facebook slaakt ze een hartverscheurende kreet: ‘Wie heeft een tip voor geschikte woonruimte in Den Haag?’. Het is nu een week geleden dat ze dat postte, bruikbare tips heb ik niet gelezen.

Eén voor één mensen die zich vast proberen te klampen aan de steden waar ze diep geworteld zijn. Ze zijn in de steek gelaten door de Nederlandse overheid die geen boodschap heeft aan hun meest wezenlijke probleem. Nogmaals, de term woningnood dekt de lading van dit drama al lang niet meer. Dit is de veldslag van de gemiddelde mannen en vrouwen die vechten voor zelfbehoud.

 

Ik vind ze op gele bladeren lijken. Die vallen ook altijd niet ver van de bomen. Dan komen de regen en de wind. Tegen de muren van de huizen kruipen ze bij elkaar. Maar de verdomde straatvegers zullen ze altijd weten te vinden. De vermoeide diëtiste, de prachtige mannequin, de hoestende schuurbewoner, de vrouwen die niet durven te scheiden en alle anderen. Woningnood is de winter, zij de gele bladeren, de overheid de straatveger die de fraaie straten schoonveegt voor de kapitaalkrachtigen.

 

Laatste waarschuwing voor Tweebosbuurt

• 01 maart 2019

• Dagblad010 - Bouw & Wonen



Woningcorporatie Vestia heeft de Tweebosbuurt vandaag een laatste waarschuwing verstuurd. Wie niet binnen een week alsnog instemt met de beëindiging van zijn huurcontract wordt voor de rechter gesleept.

Buurtbewoner en actievoerder Aad Bogard meldt: “Vandaag heeft Vestia ons op de hoogte gesteld dat zij een juridische procedure in werking zal stellen, als wij niet binnen een week alsnog willen tekenen om het huurcontract te ontbinden. Welnu, wij zullen afwachten tot zij de procedure zijn gestart”.

Bogard, die al ruim veertig jaar in de Tweebosbuurt huurt, raadt zijn buurtgenoten aan om niet in te gaan op de brief van Vestia. “Laat je niet niet bang maken. Samen staan we sterk!”, aldus Bogard, voormalig kapitein op de sleepvaart.

Vestia hult zich in stilzwijgen over hoe veel dan wel hoe weinig huurders uit de Tweebosbuurt inmiddels zouden hebben ingestemd met een vertrek uit hun in de Afrikaanderwijk gelegen buurt.

Foto: Digitaal Dagblad