Bewoners Wielewaal vragen opnieuw aandacht voor hun eigen woningplan

Bewoners van de wijk De Wielewaal in Rotterdam zien hun kans schoon. Ze presenteren opnieuw hun eigen woningbouwplan nu de Raad van State een streep haalde door dat van woningcorporatie Woonstad en ontwikkelaar BPD.

Nadia Berkelder 12-07-19, 09:46 Laatste update: 09:51 

,,Wat ons betreft kunnen we morgen beginnen met bouwen”, zegt Wil de Ben, voorzitter van de bewonersorganisatie. ,,Wij kunnen het goedkoper en we kunnen woningen bouwen die ook betaalbaar blijven. Ons plan is voor de onderwijzer en de politieagent.” De bewoners van het te slopen wijkje in Charlois hebben een plan klaar liggen voor de bouw van 545 woningen. ,,Wij willen graag een gemixte wijk.”

Wij willen graag een gemixte wijk.

Wil de Ben, Voorzitter bewonersorganisatie

Tot verrassing van zelfs de advocaat van de bewoners vernietigde de Raad van State dinsdag het bestemmingsplan voor de Wielewaal. Daarmee is de basis onder de nieuwbouwplannen van Woonstad en BPD weg. ,,Het betekent dat de gemeente de hele procedure opnieuw moet doen”, zegt advocaat Renata Königel. ,,De Raad van State vond het zo duidelijk dat er niet eens een zitting is geweest. Dat zie je eigenlijk nooit. En nu ligt alles weer helemaal open. Het is feest in de Wielewaal.”

Bewoners verzetten zich al jaren tegen de sloop van de wijk, die vorig jaar ondanks het verzet toch is begonnen. Inmiddels zijn ook de eerste nieuwbouwwoningen opgeleverd. BPD – voorheen Bouwfonds en onderdeel van Rabobank- wil maximaal 675 woningen terugbouwen, waarvan maximaal tweehonderd sociale huurwoningen. Bewoners willen dat de wijk betaalbaar blijft voor de mensen die er nu ook wonen.

Spuugzat

,,Woonstad en de gemeente staan nu ineens op een zodanige achterstand dat ze misschien toch weer bereid zijn om te praten”, zegt Willem van der Werf, een advocaat die de bewoners eerder bijstond. ,,Ik heb me altijd verbaasd over de verbetenheid waarmee het politieke spel rond de Wielewaal wordt gespeeld.” ,,Iedereen weet dat bewoners niets te vertellen hebben in Rotterdam”, zegt De Ben. ,,En dat zijn de mensen spuugzat.”

Toen de wijk nog intact was, gebeurde er nooit iets. Nu er huizen leeg staan en er gesloopt is wel. De wijk verpaupert.

Willem van der Werf, Advocaat

Wethouder Bas Kurvers (VVD) zegt in een reactie door te willen gaan met het oorspronkelijke plan. ,,We gunnen de Wielewaal een nieuwe toekomst. Op dit moment holt de veiligheid en de leefbaarheid achteruit. De huizen zijn op. We gunnen de bewoners een nieuw thuis. Het is daarom goed om snel te bouwen. We gaan ons met de uitspraak in de hand van de Raad van State beraden op de toekomst.” Dat de veiligheid in de wijk achteruit gaat klopt, zegt Van der Werf. ,,Maar toen de wijk nog intact was, gebeurde er nooit iets. Nu er huizen leeg staan en er gesloopt is wel. De wijk verpaupert.”

Voorlichter Eric Smulders van corporatie Woonstad zegt dat ‘ze niet staan te juichen’ na de omissie van de gemeente Rotterdam. Het maken van een nieuw bestemmingsplan kan, zoals het er nu naar uitziet, wel een half jaar tot een jaar duren, schat hij. ,,En elke dag dat we niet bouwen, kost geld. We bekijken nu wat alle gevolgen zijn van de uitspraak van de Raad van State.’’

21 Bewoners Tweebosbuurt voor de rechter

TWEEBOSBUURT NIEUWS RECHTSZAAK Redactie  Bron: Peter Groenendijk

Vestia begint een rechtszaak tegen bewoners van de Tweebosbuurt die hun huis niet willen verlaten. De bewoners weigeren te accepteren dat hun buurt gesloopt wordt.

 

De corporatie en de gemeente Rotterdam willen de 535 sociale huurwoningen waaruit de buurt in Rotterdam-Zuid bestaat, volgend jaar slopen en vervangen door 374 koophuizen. De huidige bewoners moeten elders een nieuwe huurwoning vinden. Vestia heeft de bewoners gevraagd afstand te doen van hun lopende huurcontract, maar een aanzienlijk aantal bewoners weigert dat vooralsnog.

Daarom start Vestia nu een gerechtelijke procedure. ,,De dagvaarding gaat binnenkort uit’', bevestigt Yvonne Buwalda namens de corporatie. ,,Uiteindelijk gaat er een dagvaarding naar iedereen die niet tekent, maar nu naar een deel.’'

Hoeveel van de 535 huishoudens nog niet hebben getekend, wil Vestia niet zeggen. Volgens bewoners gaat het om ruim de helft. Dat is ook de inschatting van advocaat Ton Rhijnsburger, die een deel van de bewoners bijstaat. ,,Mensen willen hier gewoon niet weg. Het is hun buurtje, en ze zijn bang dat ze elders een mindere woning krijgen dan ze nu hebben.’’

De rechter zal nu moeten afwegen of Vestia en de gemeente Rotterdam genoeg sterke argumenten hebben om de buurt te slopen, en of de corporatie genoeg doet om de bewoners aan passende nieuwe woningen te helpen. Vestia vindt van wel: zo stelde het onder meer een bewonersbegeleider aan, die ruim 400 huisbezoeken heeft gebracht en dagelijks spreekuur houdt. Buwalda: ,,We doen er nog steeds alles aan de bewoners aan een geschikte nieuwe woning te helpen.’’

Maar veel bewoners willen hoe dan ook niet weg, stelt advocaat Rhijnsburger. ,,Deze mensen hebben hier niet om gevraagd. In veel gevallen is er sprake van hechte familiestructuren, waarbij de ouderen door hun kinderen worden verzorgd. Die mensen worden uit elkaar gerukt.’'

De Tweebosbuurt moet in 2020 tegen de vlakte. Volgens gemeente en Vestia is vernieuwing van de buurt noodzakelijk, omdat de woningen niet meer aan de eisen van deze tijd voldoen. De transformatie van de Tweebosbuurt is het eerste grote project in het kader van de Woonvisie. In totaal moeten in de komende jaren 12.000 sociale huurwoningen in Rotterdam-Zuid worden gesloopt.

School in een sloopbuurt: ‘Niemand vertelt ons wat’

 

Hoe moet je als basisschool verder als de buurt wordt gesloopt? In de Rotterdamse Tweebosbuurt zit schooldirecteur Norine Meinster ermee. ‘Het komt allemaal van bovenaf.’

Peter Groenendijk 08-06-19, 09:00 

Het moment waarop Norine Meinster besloot om Turks te leren, was toen een leerling van vier midden in de klas zijn broek opendeed en op het vloerkleed plaste. Het was eind jaren tachtig en ze werkte sinds een paar jaar als juf op de OBS Nelson Mandela. ,,We kregen veel leerlingen die net in Nederland waren. Dat jochie had altijd bij z’n opa en oma in Turkije gewoond, moest op zijn vierde ineens naar zijn ouders in Rotterdam, en wist niet eens hoe hij moest zeggen dat hij moest plassen. Toen dacht ik: ik kan wel wachten tot al die ouders Nederlands spreken, maar daar hebben die kinderen niks aan. En dus ben ik op Turkse les gegaan.’’

Dertig jaar later is Norine Meinster directeur van de obs Nelson Mandela, die twee vestigingen heeft in de Afrikaanderwijk, waarvan één in de Tweebosbuurt. Die telt nu 114 leerlingen van 37 nationaliteiten, geen enkel kind is autochtoon. En meer dan een derde – 42 leerlingen – woont in een huis dat binnenkort gesloopt moet worden. Wat dat voor de school betekent? ,,Geen idee’’, zegt de schooldirecteur. ,,Niemand vertelt ons wat.’’

Er zijn kinderen bij die thuis nooit een boek zien

Norine Meinster, Directeur van OBS Nelson Mandela

Eerst maar eens het goede nieuws. Want dat is er genoeg op de locatie Tweebos, zegt Meinster, terwijl we in de centrale hal langs de Wall of Fame lopen: twaalf foto’s van oud-leerlingen, die vertellen wat ze nu doen. Meltem (26) is internist geworden. Emre (31) is consultant. En Samira (23) studeert International and European Gouvernance. Meinster: ,,Ik wil laten zien: als je hier geboren bent, kun je het óók ver schoppen.’’

De cito-scores zijn net binnen: een gemiddelde van 535,7. Zes punten hoger dan vorig jaar, en voor het eerst gelijk aan het landelijk gemiddelde. Het komt niet vanzelf, zegt de directeur.,,Er zijn kinderen bij die thuis geen Nederlands horen, die nooit een boek zien, van wie de ouders niet kunnen lezen. Dus we moeten bijspijkeren.’’ Dat betekent: extra lesuren en extra taalles.

En dan komt er ook nog eens een smak geld aan. Een jaar geleden kreeg de school hoog bezoek: twee ministers, burgemeester Aboutaleb en de halve vaderlandse pers. Uitgerekend hier wilde het kabinet bekendmaken dat het 130 miljoen euro wilde steken in Rotterdam-Zuid, net als de gemeente. Een kwart miljard dus, bestemd voor armoedebestrijding, het opknappen van woningen, werkbegeleiding en het wegwerken van achterstanden in het onderwijs.

 

Tekst gaat verder onder de foto

© Sanne Donders

Schitterend, zegt Meinster. ,,Maar het gekke is: de ambtenaren die besluiten wat er met dat geld moet gebeuren, heb ik nog nooit gesproken. Ik hoor van niemand wat. Dan denk ik: kom hier nou ’s een dag meelopen. Dan weet je waar wij mee te maken hebben. Dat hier kindjes binnenkomen met gemiddeld een taalachterstand van meer dan een jaar. Die zijn vier, maar zitten op het niveau van twee jaar en acht maanden. Dat we die kinderen niet kunnen helpen om dat in te halen, omdat ze in een klas zitten met 28 leerlingen, waar ook nog een kind met autisme zit, twee met adhd en twee met dyslexie. Dát zouden die ambtenaren moeten weten.’’

Wat er nu wel komt, op initiatief van de nieuwe wethouder: extra lesuren. ,,Op zich prima. Dat worden dingen als muziek en sport, en dat is fijn, want er is in deze buurt niks – alleen een boksschool. Maar dan denk ik: waarom hebben jullie nou niet eerst een keer met ons gesproken over wat handig zou zijn, over hoe we dit gaan doen? Het komt allemaal van bovenaf.’’

Slooppanden

En zo, zegt Meinster, gaat het ook met de transformatie van de Tweebosbuurt. Hoewel Meinster liefst veertig leerlingen heeft die in te slopen panden wonen, hoort ze niets. ,,Ik lees alles bij jullie in de krant. Ook om welke straten het gaat. Toen gingen we onze lijst langs... Bleek het om veertig kinderen te gaan. Dat is een derde van deze vestiging! Als die na de zomer allemaal weg zijn, wat moet ik dan? Klassen samenvoegen? Ik heb geen idee. Vestia komt hier alleen als er ergens een ruitje is ingetrapt, dan komen ze kijken of het een kind van ons was. Maar over die hele sloop horen we niks. Zo ga je toch niet met elkaar om?’’

Meinster is een positief mens. En ze is maar wat trots op haar school, op de docenten die zich ‘de tandjes werken’ en op de kinderen die zich, dwars door achterstanden en vooroordelen heen, naar boven knokken. En ja, ze is blij met het beloofde geld uit het stadhuis en uit Den Haag. ,,Maar als je deze hele buurt gaat slopen, moet je niet zeggen dat je dat voor die mensen doet. Opknappen? Prima. Mensen die weg willen, elders een huis geven: goed. Maar dit is zo rigoureus. Dit zorgt voor zóveel onrust.’’

Tekst gaat verder onder de foto

© Sanne Donders

,,Niemand heeft zich ooit bekommerd om hoe die mensen hier functioneren. Ze hebben een Turkse bakker, een Turkse slager en Turkse buren, hebben nooit Nederlands hoeven spreken. Dat hebben we allemaal in stand gehouden. Ja, ik ook. En ja, daar moet iets aan gebeuren. Maar ruk die hele boel dan nu niet in één keer uit elkaar. Want die mensen weten zich geen raad als dat hele netwerk ineens wegvalt. En dat voelen de kinderen ook.’’

Als ze over haar boosheid heen kijkt, beseft Meinster dat de transformatie van de buurt ook een kans is voor haar school. Over een jaar of drie staan hier ruim driehonderd koopwoningen, en hopelijk ook een nieuw schoolgebouw. Maar de jaren ertussen worden ingewikkeld, zegt ze – en daarna is het nog de vraag of de nieuwe bewoners hun kinderen hier óók naartoe brengen. Of naar een minder gekleurde school in een wijk verderop.

,,Dat doen de paar autochtone ouders in de buurt nu al. Als al die nieuwe bewoners hun kinderen straks met de bakfiets naar Stadstuinen brengen, of naar Vreewijk, dan wordt het een lastig verhaal. Dat wil ik niet. Als dit een andere buurt wordt, dan willen wij daar een afspiegeling van worden.’’

Dit is aflevering 11 in een serie over de Tweebosbuurt, die moet wijken voor het nieuwe Rotterdam. Reageren? Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

‘Wij verpesten hun uitzicht’

 

Hij vluchtte uit Somalië en belandde in de Rotterdamse Tweebosbuurt. Maar die wordt gesloopt, en Ahmed Abdillahi begrijpt het niet. ‘Dit is demografische zuivering.’

 

Als hij vanuit zijn met boeken volgepropte flatje naar buiten kijkt, ziet Ahmed Abdillahi (39) de bouw van de huizen waar hij binnenkort tegenover woont. En in het weekend ziet hij de stelletjes die er zullen wonen. ,,Ik zie ze wijzen: kijk, dat wordt ons huis, kijk, daar komt de kinderkamer. En dan draaien ze zich om, kijken ze naar ons blok, en verstrakken hun blikken. Zo van: wat is dat voor zooi? Als mijn raam openstaat, hoor ik ze zeggen: ‘Gelukkig, dat wordt straks gesloopt.’ Anders hadden ze hier waarschijnlijk nooit een huis gekocht. Wij staan in de weg. We verpesten hun uitzicht.’’

Als Abdillahi niet aan het werk is, als postbode of krantenbezorger, leest hij boeken. Over Drees, of Den Uyl, of Fortuyn – alles om dit land beter te leren begrijpen. Zijn favoriete citaat is van Erasmus. ,,Heel de wereld is je vaderland, schreef hij. Dat herken ik.’’

Als elfjarige kwam hij met oom en tante uit het door oorlog verscheurde Somalië naar Europa. Zijn vader, die hem achterna zou reizen, zag hij nooit meer. 25 jaar geleden belandde Abdillahi in Nederland, tien jaar geleden in de Rotterdamse Tweebosbuurt.

Nu nadert een nieuwe verhuizing. Want het witgekalkte woonblok aan de Hilledijk waar hij woont, gaat volgend jaar tegen de vlakte, net als het overgrote deel van de buurt. ,,Rotterdam-Zuid moet opgeknapt worden, zeggen de plannenmakers. Maar ze maken zich schuldig aan demografische zuivering. Ze maken het voor mensen als wij onbetaalbaar om hier nog te kunnen wonen. Ze willen ons niet meer. En de meeste mensen die hier wonen, zijn niet in staat zich te verdedigen.’’

,,Ik fiets voor mijn werk door heel Rotterdam-Zuid. IJsselmonde, Pendrecht, Bloemhof: overal worden goedkope sociale huurwoningen gesloopt, die in elk ander tijdperk zouden worden gerenoveerd. En in plaats daarvan komen koopwoningen, onbetaalbaar voor de oorspronkelijke bewoners.’’

,We zouden ons moeten verzetten. Er is wel een actiegroepje, maar de meeste mensen doen niets. Ze spreken de taal niet, hebben het te druk met hun dagelijkse zorgen. Ze zijn cultureel en bureaucratisch niet begaafd genoeg om zich te verzetten. Er zijn nauwelijks lijntjes met het gezag, de meesten weten niet eens wat zich een straat verderop afspeelt. En daar maakt de overheid misbruik van.’’

Is het niet goed voor de wijk dat hier meer hoger opgeleiden en tweeverdieners komen wonen?

,,Dat is wat de gemeente er van maakt: het is goed voor de wijk. Maar als je iets voor de wijk wilt doen, dan moet je de mensen helpen die hier wonen. Beter onderwijs, taallessen. Maar we worden niet geholpen, we worden vervangen.’’

De rest van de Afrikaanderwijk zou er wel eens van kunnen profiteren.

,,Maar tegenover mijn huis worden nu al honderden koopwoningen gebouwd, even verderop in de Leeuwenkuil binnenkort óók. De wijk wordt al meer divers. Mensen met geld voor een duur huis moeten óók een plek vinden in de stad, maar zeg me niet dat dit gebeurt om de wijk beter te maken. De ware reden is dat projectontwikkelaars zulke huizen niet willen neerzetten naast blokken zoals waar ik woon, want dan betaalt niemand er vier ton voor. Buurten als deze worden overgenomen door de hogere inkomensgroepen. De stad wordt het exclusieve domein van de winnaars.’’

Rotterdam heeft veel meer sociale huurwoningen dan andere grote steden.

,,Maar dat verandert in razend tempo. Een stad hoeft niet klinisch te zijn, wijken voor minder geslaagden horen er ook bij. Dat betekent niet dat je ze moet laten verslonzen, zoals hier al tientallen jaren gebeurt: knap die buurten op, dwing mensen de taal te leren, geef kinderen de beste leraren van de stad. Maar duw ze niet de stad uit, richting de randgemeenten, die trouwens óók al veel te weinig sociale huurwoningen bouwen. En creëer geen spookbeeld van deze buurt. U schreef onlangs zelf dat bijna niemand hier werkt. Dat is totale onzin.’’

Dat zei ik niet, dat zeiden twee bewoners die hier na 50 jaar niet meer wilden wonen.

,,Met alle respect voor hen, ik heb hun verhaal goed gelezen, maar het slaat nergens op. Mijn Antilliaanse bovenbuurvrouw werkt. Mijn Turkse buurman werkt. Mijn Congolese buurvrouw werkt. Dus waar heb je het over? Ik werk zelf ook, al kom ik zonder opleiding niet verder dan een flexcontract als postbezorger en een krantenwijk. Maar het zijn blijkbaar zulke hardnekkige vooroordelen dat zelfs sommige mensen die hier wonen, het gaan geloven.’’

,,Ik zal je iets zeggen: nooit in mijn leven ontmoette ik iemand die harder werkte dan mijn Congolese buurvrouw. Ze heeft vier kinderen en loopt elke dag vijf krantenwijken. Maar ze is onzichtbaar voor de rest van de samenleving. Door haar kunnen duizenden mensen elke dag het wereldnieuws tot zich nemen, maar háár verhaal kennen ze niet. Zo ontstaan spookbeelden over buurten als deze. En wordt het voor de gemeente nog gemakkelijker om zulke besluiten over hen te nemen.’’

,,Ik geloof niet dat deze buurt nog te redden is, dit is een gedane zaak. Maar ik hoop dat het leidt tot een fundamentele discussie. De kansarmen zijn óók onderdeel van de stad. Rotterdam duwt hen in hoog tempo de stad uit, maar dat kun je niet ongestraft blijven doen. Laaggeletterden hebben ook intuïtie. Ze voelen dat ze ongewenst zijn, dat ze niet vertegenwoordigd worden in de politiek. Ze komen met hun rug naar de samenleving te staan. En dat gaat een keer fout. Ik weet niet precies hoe, maar ik weet zeker dat de stad hier uiteindelijk een prijs voor gaat betalen.’’  

Dit is aflevering 6 van een serie reportages uit de Tweebosbuurt, die moet wijken voor het nieuwe Rotterdam. Reageren? Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

 

Met de wethouder in de Tweebosbuurt: ‘Als je goed kijkt, zie je de ratten lopen’

 

Is de sloop van de Rotterdamse Tweebosbuurt rechtvaardig? Ja, zegt wethouder Bas Kurvers. ‘Mensen met een bredere portemonnee horen er óók bij.’

Peter Groenendijk 25-05-19

,,Lekkere plek heb je uitgekozen’', zegt Bas Kurvers. Op zijn verzoek vindt het interview plaats in de Tweebosbuurt zelf. Het is een bankje in de Tweebosbuurt geworden, maar dat blijkt onder de vogelpoep te zitten. Ernaast heeft net iemand z’n halve huisraad op de stoep gedropt: planken, dekens, dozen vol ongeopende post en een kapotte spiegel.

Het is deze buurt die, als het aan de wethouder Bouwen en Wonen ligt, volgend jaar wordt gesloopt. 535 sociale huurwoningen verdwijnen en 374 nieuwe, vooral duurdere woningen komen ervoor in de plaats. Het overgrote deel van de huidige bewoners moet op zoek naar een nieuwe woning, buiten hun eigen buurt. ,,Ik vind echt dat we hier iets moeten doen’’, zegt Kurvers. ,,Ik snap dat het onzekerheid geeft, maar als wethouder heb ik ook een verantwoordelijkheid. Sommige huizen zien er van buiten goed uit, maar als je goed kijkt, zie je de ratten gewoon lopen. Dan zeg ik: dit kan niet. Hier moeten gewoon betere huizen komen.’’

We worden aangeklampt door Jim, die op zijn Crocs zijn hond uitlaat. ,,Ben jij wethouder? Te gek!’' Jim woont op Katendrecht, maar kent deze buurt goed, en begint te praten over de 80-jarige mevrouw Pelger. Die woont sinds haar geboorte in 1939 in de Tweebosbuurt, maar moet nu verhuizen. En dat vindt ze vreselijk.

,,Ik ken haar’', zegt Kurvers. ,,Ze zei in een vergadering tegen ons: besluit met je hoofd, maar ook met je hart. Dat vond ik goed. Daarom moeten we ook de verantwoordelijkheid nemen om goed voor deze mensen te zorgen.’’

Veel van deze mensen zeggen: mijn leven ligt hier, ik wil hier niet weg.

Jim knikt. ,,Ja, zo is het.’’
Kurvers: ,,Voor die mensen geldt: je weet wat je hebt, niet wat je krijgt. Veel van deze huizen voldoen niet meer aan de eisen van deze tijd. Die meneer in jullie serie die nu in Zuidwijk woont, weet dat nu: zijn leven is beter geworden. En er zijn meer mensen die zeggen: dit is mijn ticket om uit deze buurt weg te komen.’’

Mevrouw Pelger leeft hier vanaf haar geboorte, leerde alle nieuwe buren Nederlands omdat niemand anders het deed. En aan het eind van haar leven zegt de stad: u moet hier weg.

Jim: ,,Niet normaal. Zo’n lieve vrouw.’’
Kurvers: ,,We gaan een andere wijk bouwen. We willen geen afscheid nemen van mevrouw Pelger. Alleen: het is wikken en wegen. Je hebt te maken met deze mensen, maar ook met het grotere belang, dat van de wijk en de stad. En dan liggen hier gewoon kansen voor het realiseren van een nieuwe buurt. Verhuizen uit een slecht huis is soms nodig.’'

 

Kurvers begint over zijn vrienden met wie hij op Zuid op de middelbare school zat. ,,De helft woont nu in Barendrecht, of Lansingerland, maar niet in Rotterdam. En dat is doodzonde. 69 procent van de huizen op Zuid is sociale voorraad. En dat betekent voor Rotterdammers die het beter krijgen dat er te weinig huizen zijn. We willen die stad meer in balans brengen. Dat past ook in de doelen van het Nationaal Programma Rotterdam-Zuid.’’

Op de lege stukken grond naast deze buurt worden de komende jaren al 600 koophuizen gebouwd. Is dat niet genoeg balans?

,,Dat moet je breder zien. Kijk, Rotterdam is een werkstad en de mensen die hier wonen, horen er gewoon bij. Maar mensen met een iets bredere portemonnee horen er óók bij. Dat is het genuanceerde verhaal. Nu hebben we te maken met emoties. Daar tegenover staat een mooi plan, maar dat staat alleen nog maar op papier. Er worden trouwens ook 90 woningen gerenoveerd in de buurt, en er komt een nieuw blok met 130 sociale huurwoningen, juist voor deze groep.’’

Dat blok staat er pas in 2022, twee jaar na de sloop. Daar hebben de huidige bewoners niks aan.

,,Het ingewikkelde met deze bouwprojecten is dat het van lange adem is. Inderdaad, veel bewoners willen nog steeds in deze buurt blijven. Een deel is ook echt afhankelijk van mantelzorgers in de buurt. Dat proberen we te regelen, door ze bij elkaar in de buurt te laten wonen. Maar dat het ingrijpend is, dat neem ik niet weg.’’

Hier tegenover wonen Henk en Lies. Die zijn ziek, willen blijven, maar zoeken met tegenzin naar een ander huis. Nu worden ze voor de rechter gesleept omdat ze niet snel genoeg zoeken. Is dat nou hoe een stad met z’n burgers om moet gaan?

Jim: ,,Henkie ken ik ook. Triest verhaal, man.’’
Kurvers: ,,Ik vind het heel moeilijk om op zulke individuele gevallen in te gaan, eerlijk gezegd.’’

Dit is niet individueel. Wij horen hier voortdurend zulke verhalen.

,,Ik vind het moeilijk om daar iets op te zeggen, omdat ik de casus niet ken. Elk verhaal heeft twee kanten. Het is vervelend dat het zo moet lopen. Mijn ambitie is om zo zorgvuldig mogelijk met mensen om te gaan.’’

Betalen de bewoners van deze buurt niet een veel te hoge prijs voor de ambities van de stad?

,,Dan krijg je weer het verhaal van het kleine leed en het grote verhaal, en dat zijn twee ongelijke grootheden. En dat maakt het verhaal ook zo moeilijk. Tegelijk heb je als stadsbestuur wel de taak om alle belangen af te wegen. Ik denk dat het ook a-sociaal zou zijn om weg te kijken als hier problemen zijn, en huizen te laten staan die niet meer voldoen.’’

Die kun je ook opknappen. Er is heel lang niks aan deze huizen gedaan.

,,Dat weet ik niet, dan ga je heel erg de techniek in. Het is niet te pinpointen op één element, maar we maken als stadsbestuur echt een brede afweging.’’

Dit is het begin van de uitvoering van de Woonvisie. Er komen veel meer van deze operaties.

,,Er is gewoon een overmaat aan slechte sociale woonruimte op Zuid, en een tekort aan andere ruimte. Onderdeel van het NPRZ is dat 35.000 van de 105.000 woningen op Zuid worden aangepakt in de komende twintig jaar. En dat gaan we langzaam realiseren. We investeren in onderwijs en werk, maar dan moet je ook investeren in de fysieke omgeving. En ik denk dat je als stad trots mag zijn dat je dit soort investeringen doet op Zuid.’’

Maar hoe kunt u spreken van trots als 500 gezinnen gedwongen hun buurt uit moeten?

,,Dat vind ik niet eerlijk. Ik zeg: trots dat je zoveel investeert, dat we zoveel doen om Zuid beter te maken. Dáár mag je trots op zijn.’’

 

s het doel om de bewoners van Zuid succesvoller te laten zijn, of om meer succesvolle mensen naar Zuid te trekken?

,,Allebei. We investeren veel in werk en onderwijs en dat gaat wel degelijk over mensen die hier wonen. Maar ik ken heel veel mensen die uit Rotterdam vertrokken zijn omdat er voor hun te weinig huizen zijn. Ik wil die mensen óók aanbieden dat ze in de stad kunnen blijven. Dus mijn antwoord is niet zo zwart-wit als de vraag. We willen in deze collegeperiode 18.000 woningen bouwen in de stad, daar is behoefte aan, op elke verjaardag hoor je hoe moeilijk het is om in de stad een huis te vinden. Dat is de andere kant van het verhaal.’’

Negen maanden na de eerste aankondiging worden de eerste bewoners gedagvaard. En de sociale huurwoningen in de buurt zullen nog lang niet klaar zijn als hier al gesloopt wordt. Gaat deze operatie niet veel te snel?

,,Mijn algemene beeld is dat Vestia z’n best doet om mensen te helpen aan een nieuwe woning. Maar wordt er bij je aangebeld en je krijgt die boodschap, en je wilt niet weg, dan is dat wat anders. Dan moet je dat allemaal een plekje geven. Mijn oproep aan die mensen is: ga dat gesprek met Vestia aan. De wijk gaat veranderen, dat gaat echt door, dus geef zelf aan wat je hierna wilt. Dat is de enige manier om uit de onzekerheid te komen.’’

Dit is aflevering 9 in een serie over de Rotterdamse Tweebosbuurt, die plaats moet maken voor het nieuwe Rotterdam. Reageren? Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.